Kortgeleden kwam ik het begrip ‘eerbied’ tegen in het boek; De zetel van de ziel, van Gary Zukav.
In eerste instantie voelde ik weerstand. Ik associeerde eerbiedigheid met de kerk en ik realiseerde mij het stoffige imago van het woord. Er kwamen beelden in mij op van onderdanigheid en aanbidding. Van laag en hoog, van klein en groot. Waarom hebben we het begrip eerbied uit onze vocabulaire geschrapt? Omdat we ons niet klein willen voelen, maar liever sterk en machtig? Want wanneer ervaren wij eerbied? Juist op die momenten dat we ons nietig voelen ten opzichte van iets dat groter is dan onszelf. B.v hoog in de bergen of bij een groot natuurgeweld. Blijkbaar zijn we liever zelf de baas.
Toen ik het hoofdstuk las en erover na ging denken begon ik het anders te zien. Het ontbreken van eerbied is eigenlijk een enorm hiaat in onze maatschappij.
Onze soort is arrogant geworden, schrijft Gary Zukav. Neem de aarde, de natuur. Wij gedragen ons alsof we met de aarde kunnen doen wat we willen. Om onze eigen behoeften te bevredigen vervuilen wij haar land, haar oceanen, haar atmosfeer. Alsof onze behoeften het enige is dat telt in het universum. Wij gedragen ons niet alsof we te gast zijn op de aarde maar alsof wij de eigenaar ervan zijn. We zijn ons niet meer bewust dat de aarde een levend wezen is met een eigen bewustzijn en een eigen ziel.
Wij zijn ons gaan gedragen alsof wij op de top van het bewustzijn staan, op de hoogste tree van de schepping. En dat is dus de grootste vergissing die we kunnen maken.
Qua beschaving leven wij nog op een laag niveau. Technisch gezien hebben we ons ontwikkeld, al zal dat over 500 jaar ook weer primitief zijn. Maar hoe beschaafd gaan we met elkaar om? Hoeveel oorlogen zijn er gevoerd, hoeveel haat, misbruik en geweld wordt er niet gepleegd?
Eerbied is volgens Gary Zukav het contact met de essentie van ieder ding en mens, boom plant en dier. Het contact met het diepste wezen ervan. Contact met de levenskracht die in alles aanwezig is. Eerbied houdt ook in dat je accepteert dat het Leven per definitie waardevol is. Het leven van jezelf en elke ander, ongeacht afkomst, kleur of religie.
Zonder eerbied is er wreedheid, maken we onszelf en de aarde kapot. Blijft de wereld koud en kaal. Met eerbied krijgen onze ervaringen een liefdevol karakter. Met eerbied wordt het leven rijker, voller en vriendelijker. Dat is tevens de kern van spiritualiteit. Het besluit om het leven met eerbied te gaan benaderen is het besluit om een spiritueel mens te worden.
Kortom; ik ben het begrip gaan herwaarderen. En ik hoop dat meer mensen dat met mij gaan doen.
Stel je voor dat we politici hebben die vanuit eerbied voor het Leven handelen. Stel je voor dat we onze intelligentie gaan mixen met eerbied voor de aarde. Wat zou dat betekenen voor de besluiten die genomen worden?
Eerbied is een kenmerk van de ziel en we kunnen ervoor kiezen dat door ons als persoon heen te laten stralen. Vanuit het perspectief van eerbied zijn er geen oordelen, is er geen gevoel superioriteit. Het is echt dè methode om het ego kleiner te maken!!! Probeer het eens uit; een dag, een week, een maand. Zie het als een experiment, je zit nergens aan vast. Kijk naar de bomen en eer de energie die hen laat groeien. Kijk naar het kleine kind en eer de levenskracht die het laat spelen. Kijk naar je mobiel en eer het idee erachter, eer het eten dat op je tafel staat, eer het geld dat je uit kunt geven, eer de bloemen op je tafel. Kijk naar de schoonheid in alles om je heen en doe dit zoveel mogelijk. En voel in jezelf het verschil.

Petra van Selm